کدام مقاله را در کدام ژورنال منتشر کنیم ؟

کدام مقاله را در کدام ژورنال منتشر کنیم ؟ یکی از مهمترین و همچنین شایع ترین اشتباهاتی که دانشجویان و اساتید دانشگاهی در انتخاب ژورنال برای ارسال مقاله خود مرتکب می شوند این است که به نوع ژورنال توجهی نمی کنند.
ژورنالها از نقطه نظرات متفاوتی می توانند تقسیم بندی بشوند، ولی تقسیم بندی که در زیر ارائه می گردد یک تقسیم بندی کاربردی از نقطه نظر سیاستهای انتخاب مناسبترین ژورنال برای ارسال یک مقاله است.
بر این اساس، می توان ژورنالها ( البته ژورنالهای معتبر و خوب، وگرنه به ژورنالهای بی اعتبار و یا تقلبی کاری نداریم ) را به دو دسته زیر تقسیم کرد: ( لازم به ذکر است که این نامگذاری را صرفا از جهت آسان بودن توصیف ژورنالها بکاربرده ام و نامگذاری استاندارد نمی باشد ).دسته اول: ژورنالهای پیشرو تولید علم.
دسته دوم: ژورنالهای علمی.در زیر به تفاوت های هر دو دسته ژورنال فوق از نقطه نظرهای گوناگون می پردازم:

الف- نوع مقالات منتشر شده:

ژورنالهای گروه اول فقط به انتشار نتایج پژوهش های جدیدی که جمله ای به علم اضافه کرده باشند می پردازند و از انتشار هر گونه مقاله دیگر پرهیز می کنند. این ژورنالها مملو از نتایج یافته های پژوهش های دانشجویان دوره های Ph.D. و دوره های Post Doc.، متاآنالیزها، مقالات مروری توسط اساتید برجسته و شناخته شده در سطح جهانی و برندگان جوایز نوبل و سایر جوایز معتبر، مقالات محتوای گزارش اختراعات وکشف تکنیک های جدید، مطالعات Experimental و مطالعات Cohort ( آنهم نه همه مطالعات اکسپریمنتال و کوهورت ) می باشند.
مقالات از نوع کیس ریپورت نیز فقط درصورتی که گزارش دهنده یک مورد بسیار نادر و جالب باشند شانس انتشار در این ژورنالها را دارند.
ولی ژورنالهای گروه دوم به انتشار هر نوع مقاله ای که از نظر ساختار نگارشی اشکال نداشته باشد و پژوهش آن نیز از نظر متدلوژی تحقیق نیز بر اساس استواری باشد و یافته های آن Valid و Reliable باشد می پردازند. حتی بسیاری از مقالات حاصل از پژوهش های دانشجویان دوره های کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی و اساتید برجسته دانشگاهی نیز در زمره این مقالات قرار می گیرند و راهی به ژورنالهای گروه اول پیدا نخواهند کرد.
این ژورنالها برخلاف ژورنالهای گروه اول، مقالات مروری را نیز از اساتید نا مشهور و حتی دانشجویان می پذیرند. این ژورنالها به انتشار مقالات آموزشی، مقالات مروری کوتاه، کیس ریپورتها و سایر انواع مقالات دیگر نیز با سختگیری کمتری نسبت به ژورنالهای گروه اول می پردازند.

ب- نقش در کتب مرجع:

بدیهی است که کتابهای مرجع و Text book نیز در ویرایش های بعدی خود به یافته های ژورنالهای گروه اول استناد می کنند و احتمال ارجاع به یافته های درون ژورنالهای گروه دوم توسط کتب مرجع کمتر است، هرچند که صفر نیست.

ج- ایمپکت فاکتور:

نکته بسیار مهمی که از نظر ایمپکت فاکتور این ژورنالها باید به آن اشاره کرد این است که ایمپکت فاکتور فقط درمورد ژورنالهای گروه اول است که ارزش دارد و معیاری مناسب برای مقایسه اعتبار ژورنالهای آن گروه است. درحالی که ژورنالهای نوع دوم اصولا ژورنالهایی هستند که احتمال ارجاع به مقالات آنها کمتر است و بنابراین حتی اگر این ژورنالها در ISI نمایه شده و سپس در پایگاه (Journal Citation Report (JCR از موسسه اطلاعات علمی ( ISI ) لیست شده و برای آنها Impact Factor محاسبه شده باشد، اصولا ایمپکت فاکتور برای مقایسه اعتبار این ژورنالها معیار مناسبی نیست. علت این است که این ژورنالها مملو از مقالات آموزشی، مقالات مروری و سایر مقالاتی هستند که به نوعی به یافته های جدید اشاره نمی کنند و بنابراین احتمال اینکه سایر پژوهشگران در نگارش مقالات خود به مقالات درون این گروه از ژورنالها استناد کرده و به آنها ارجاع بدهند بسیار کمتر می باشد.
بنابراین ژورنالهای گروه دوم ممکن است ایمپکت فاکتور پایینی داشته باشند و یا اصلا در آی اس آی نمایه نشده باشند، ولی درعین حال ژورنالهای معتبری باشند. همینجا به یک نکته درزمینه آی اس آی اشاره می کنم که آی اس آی فقط یکی از موسسات نمایه سازی علم است و تنها موسسه نیست.
البته دربین سیستمهای مختلف، از بقیه معتبر تر است ولی بسیاری از ژورنالهای معتبر که حتی در رده ژورنالهای گروه اول قرار دارند حتی برای قرار گرفتن در لیست آی اس آی اقدام نکرده اند و برای سنجش اعتبار یک ژورنال باید بصورت عملی به مجموعه ای از چندین فاکتور توجه کرد که نمایه شدن یک ژورنال در آی اس آی و یا دیتابیس های دیگر نظیر پابمد و اسکوپوس و … تنها یکی از این فاکتورهاست که متاسفانه بعلت وجود تب آی اس آی در ایران و سایر کشورهای درحال توسعه، معمولاً آن سایر فاکتورها به فراموشی سپرده می شود.

د- خوانندگان:

خوانندگان ژورنالهای گروه اول عمدتا شامل دانشجویان کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی و سایر پژوهشگران است که درحال انجام پژوهش می باشند. به عبارتی دیگر، خوانندگان این گروه از ژورنالها همگی پژوهشگر هستند و به قصد انجام مرور منابع و به قصد ارجاع به مقالات آن ژورنالها در مقالات خودشان، به خواندن این ژورنالها مبادرت می ورزند. این ژورنالها معمولاً در کتابخانه های تخصصی دانشگاه ها وجود دارد و در قفسه های عمومی کمتر به چشم می خورند.
ولی خوانندگان ژورنالهای گروه دوم عمدتا افرادی هستند که از نظر حرفه ای و شغلی نیاز به اطلاعات به روز دارند و حوصله مطالعه مقالات مربوط به پژوهش های بیسیک را ندارند، زیرا به آن نیازی ندارند. مثلا پزشک متخصصی که چند سال است فارغ التحصیل شده نمی رود و مشترک ژورنال فوق تخصصی رشته خودش که تکنیک های پیچیده و موضوعات کاملا بیسیک را منتشر می کند بشود. برعکس، این متخصص علاقه دارد از ژورنالهای گروه دوم مطالعه کند که بسیاری از مقالات آنها آموزشی و یاد آوری کننده نکات عمومی و رایج حرفه ای می باشد.

ه- تعداد ژورنالها:

ژورنالهای گروه اول ژورنالهای بسیار معدود و انگشت شماری در هر رشته می باشند. متخصصان و دانشجویان هر رشته معمولا نمی توانند به تعداد بیش از ۱۰ یا ۲۰ عدد از این ژورنالهای رشته خود را شمارش کنند.
حتی دربین اینها نیز برخی از ژورنالها از جایگاه ثابت و دست نیافتنی از نظر ایمپکت فاکتور و سایر معیارهای اعتبار سنجی این ژورنالها نسبت به سایر ژورنالهای همان گروه برخوردارند و انتشار یک مقاله توسط یک پروفسور یا دانشجو در طول عمرش در یکی از این ژورنالها همیشه مترادف با پرستیژ علمی و کاری و اعتبار و جایگاهی است که بسیاری از همقطاران از عهده آن برنیامده اند. انتشار حتی یک مقاله توسط یک پژوهشگر در طول عمرش در یکی از این ژورنالها یک رویای اغلب دست نیافتنی می باشد.
ولی ژورنالهای گروه دوم تعدادشان چندین برابر ژورنالهای گروه اول است و تقریباً به راحتی می توان بیش از یکصد ژورنال از این گروه را برای هر رشته علمی لیست کرد.

و- ژورنالهای داخل ایران از کدام دسته اند؟

وزارت بهداشت و درمان و وزارت آموزش عالی ژورنالهایی راکه توسط دانشگاه های مختلف کشور منتشر می شوند را به دو دسته علمی-پژوهشی و علمی-ترویجی تقسیم کرده اند. یکی از معیارهای اصلی این تقسیم بندی، نسبت و تعداد مقالات اوریجینال نسبت به کل مقالات منتشر شده در ژورنالها درنظر گرفته شده است.
با اینحال از نظر بعضی از دانشمندان، تمامی این ژورنالها یعنی چه آنها که علمی پژوهشی هستند و چه آنها که علمی ترویجی هستند، در زمره ژورنالهای گروه دوم قرار دارند و کشور مافاقد حتی یک ژورنال از نوع ژورنالهای گروه اول می باشد.
نه تنها کشور ما، بلکه تقریباً هیچ کدام از کشورهای درحال توسعه دارای ژورنالی از نوع اول نیستند و همه ژورنالهای گروه اول وابسته به انجمنهای علمی جهانی و بین المللی مشهور در هر رشته هستند که مقر آن انجمن ها در آمریکا و یا بعضی از کشورهای اروپایی نظیر انگلستان است.

ز- ناشر:

همانطور که قبلا هم اشاره کردم، درپشت اغلب ژورنالهای گروه اول سازمانهای بین المللی علمی و شناخته شده قرار دارند. این ژورنالها گاهی بصورت اختصاصی توسط همان سازمانها منتشر می شوند ( نظیر ژورنال JAMA در آمریکا ) و گاهی نیز در گروه ناشران برجسته ای قرار می گیرند و می توان آنها را در لیست مجموعه هایی نظیر (Nature Publishing Group (NPG و تیلور و فرانسیس (T & F) و Oxford Journals، و نیز بخشی از ( و نه تمام ) ژورنالهای لیست شده در مجموعه هایی نظیر Wiley Interscience و Sciencedirect و Springer پیدا کرد. درپشت بسیاری از این ژورنالها نیز دانشگاه های معتبری نظیر هاروارد، آکسفورد، کمبریج، و … قرار دارند.
ژورنالهای دوم نیز تقریبا نیمی از آنها دارای پشتوانه دانشگاهی هستند ( همانند ژورنالهای علمی پژوهشی داخل ایران ) و برخی نیز توسط ناشران حرفه ای و تازه متولد شده منتشر می شوند.

سوالات متداول در زمینه انتخاب ژورنال مناسب برای انتشار مقالات:


در ادامه به تعدادی از سوالات متداول (Frequently Asked Questions: FAQ) در زمینه انتخاب ژورنال مناسب و پاسخ های آن می پردازم. سوالات زیر ممکن است در ذهن هر یک از دانشجویان و یا اعضای محترم هیئت علمی وجود داشته باشد و لازم به توضیح است که پاسخ های ارائه شده به این سوالات متداول تنها بر اساس تجربیات شخصی نگارنده است.

سوال یک:
دانشجوی کارشناسی ارشد آی تی هستم. مقاله ای از نتایج پایان نامه خود تهیه کرده ام. آن را به کجا بفرستم؟

پاسخ: درصورتی که پژوهش شما یک اختراع یا یک اکتشاف یا یک نکته و فرضیه کاملا جدید نباشد خودتان را معطل نکنید ووقت خودتان را در گشت و گذار و مکاتبه با ژورنالهای گروه اول به هدر ندهید. یکی از ژورنال های گروه دوم را انتخاب کنید. همین ژورنالهای گروه دوم نیز خودشان رتبه هایی دارند و سخت و آسان هستند. حد اکثر یکی از معتبر ترین های آنها را انتخاب و شانس خود را آزمایش کنید وگرنه مستقیم به سمت آسانگیر ترین ژورنالهای معتبر در این گروه بروید.

سوال دو:
دانشجوی دکترای تخصصی PhD هستم. مقاله Original ناشی از یافته های پژوهش دوره دکترای خودم را در کجا منتشر کنم؟

پاسخ: معمولاً عناوین پژوهش های پایان نامه های دانشجویان دکترای تخصصی از نوعی است که به یک هایپوتز جدید اشاره دارد و یافته های آن باعث افزایش یک جمله به علم در رشته تخصصی مربوطه می شود. توصیه من این است که حتماً شانس خودتان را در یک یا دو تا از ژورنالهای گروه اول امتحان کنید. برای انتخاب همان ژورنال نیز با فرد باتجربه و یا استادتان ( درصورتی که تجربه خوبی درزمینه انتشار دارد ) مشورت کنید تا بالاترین ژورنالی را که احتمال دارد مقاله شما را قبول بکند انتخاب کنید.
البته خیلی هم ایده آل فکر نکنید و اگر مقاله شما مردود شود افسرده نشوید. انتشار یک مقاله توسط دانشجوی دکترای تخصصی در ژورنالهای گروه دوم نیز امری کاملاً قابل قبول است. تازه همین ژورنالهای گروه دوم هم ممکن است به آسانی مقاله شما را مردود کنند.

سوال سه:
استاد دانشگاه هستم و در زمینه ایکس پژوهش های متعددی انجام داده ام که عمده آنها توسط دانشجویان PhD من و یا دانشجویان تخصصی من انجام شده است. مقاله ای از نوع مقاله مروری (Review Article) نگارش کرده ام. آن را به کدام ژورنال بفرستم؟

پاسخ: راهکاری که برای شما پیشنهاد می کنم دقیقا مشابه راهکاری است که برای سوال قبلی پیشنهاد کردم. شما شانس خودتان را در یکی از ژورنالهای تاپ و گروه اول بیازمایید. بهتر است لیستی از میزان سخت گیری و اعتبار تعدادی از ژورنالهای مرتبط با رشته تخصصی خودتان انتخاب کنید ( مثلا ۵ عنوان ژورنال از بالا به پایین ) و طبق یک برنامه مشخص از اولین ژورنال شروع کرده و به پایین بروید تا بهترین ژورنالی که ممکن است مقاله شما راپذیرش کند را Missed نکرده باشید. برای انتشار این مقاله شاید یک سال از این ژورنال به آن ژورنال بروید و یا بیشتر، ولی خسته نشوید و به محض آنکه اولین ژورنال مقاله شما را بعد از دو روز از دریافت آن مردود کرد افسرده نشده و مقاله خودتان را به یک ژورنال محلی نفرستید. البته واقع بین هم باشید و من پژوهشگری را در ایران نمی شناسم که توانسته باشد یک مقاله مروری در یکی از ژورنالهای گروه Nature و یا همسطح با آن منتشر کرده باشد. اگر دوستان یکی از پژوهشگران داخل کشور را می شناسند که موفق شده باشد یک مقاله در یکی از ژورنالهای دارای ایمپکت فاکتور بالای ۲۰ بعنوان مولف اول منتشر کرده باشد حتماً به من خبر بدهند.

سوال چهار:
یک پژوهشگر باسابقه هستم که پژوهشی از نوع متاآنالیز انجام داده ام و یا دارای یک تئوری هستم. مقاله را کجا منتشر کنم؟

پاسخ: حتما شانس خودتان را در بالاترین ژورنال در رشته مورد نظر آزمایش کنید. مراقب باشید که نتایج پژوهش یا تئوری شما را قبل از انتشار سرقت نکنند.

سوال پنجم:
دانشجوی دکترای تخصصی جراحی قلب هستم. اخیرا یک تکنیک جدید برای درمان نوع خاصی از بیماران قلب ابداع کرده و آن را بر روی تعدادی از بیماران آزمایش کرده ایم. نتایج این پژوهش را بصورت مقاله در کجا منتشر کنم؟

پاسخ: حتما ابتدا مقاله تان را به بالاترین ژورنال در رشته خودتان بفرستید. به عبارتی بروید و تاپ ترین ژورنال منتشر کننده تازه های جراحی قلب و عروق را درجهان پیدا کنید و مقاله خودتان را به آنجا بفرستید. قبل از آنکه این کار را بکنید حتما اطمینان حاصل کرده باشید که تمام ساختار نگارش مقاله را بخوبی رعایت کرده باشید. اگر پژووهش شما از نوع اکسپریمنتال بوده است ( که احتمالا هم همین است ) حتما آن را قبلا در سایتهای ثبت کننده ترایال ها رجیستر کرده باشید. مستندات مرتبط با اخلاق پژوهش شامل تهیه نامه کتبی و رسمی از کمیته اخلاق پژوهش دانشگاه و ترجمه رسمی آن، برگه Information sheet مربوط به دریافت کنندگان شیوه جدید درمانی و نیز Consent form را حتما به انگلیسی ترجمه رسمی کنید و ضمیمه نسخه کامل مقاله بکنید. در نگارش بخش اینتروداکشن مقاله خود و بویژه در بخش Statement of problem و نیز اشاره به Gap in knowledge استادانه عمل کنید. بخش اینتروداکشن مقاله را خیلی خوب نگارش کنید.
بخش متدلوژی را که در آن به روش تکنیک بکار برده شده اشاره کرده اید خیلی منظم و دقیق بنویسید. در تهیه فایلهای جانبی جهت ارسال مقاله به ژورنال نیز دقت کافی بکنید و فورمهای Authorship forms و فورم مخصوص گارانتور پژوهش ( اگر ژورنال آن را درخواست بکند ) به خوبی و با دقت تهیه کنید.
بخش دیسکاشن مقاله را خیلی استادانه نگارش کنید. حتما به یکایک جملاتی که از ابتدا تا انتهای مقاله نوشته اید توجه کنید و هیچ چیز اضافی نباشد و هرچیز لازمی هم اشاره شده باشد.
و درانتهای کار حتما مقاله را به ویراستار انگلیسی الاصل بدهید که مقاله شما را حتی دوباره نویسی کند و تمام جملات آن را اصلاح کند.
اگر موارد بالا را خوب رعایت کرده باشید و درمواردی که طرح شما از نظر آماری نیز بخوبی آنالیز شده باشد و از تکنیک های مناسب Multivariate statistics نیز بویژه برای کنترل کردن متغیرهای مخدوش کننده استفاده بهینه کرده باشید، هیچ دلیلی ندارد که حتی یک ژورنال با ایمپکت فاکتور بالای ۵۰ ، نظیر New england journal of medicine هم مقاله شما را که یک کشف و تکنیک جدید در پزشکی بوده است را استقبال و منتشر نکند.

سوال ششم:
دانشجوی دکترای تخصصی رشته بیماری های پوست هستم. متوجه شدیم که داروی ایکس که یک داروی استاندارد جهانی برای درمان فلان بیماری است، بر روی بیماران شهر ما که با آن بیماری به ما مراجعه می کنند تاثیری ندارد. پژوهشی بر روی این داستان انجام داده ایم که نتیجه آن نگارش پایان نامه دکترای تخصصی من شده است و مقاله ای نیز از درون آن نگارش کرده ام. این مقاله را به کجا بفرستم؟

پاسخ: شانس خودتان را در یکی از پایین ترین ژورنالهای گروه اول بیازمایید و اگر به نتیجه نرسیدید به گروه دوم بروید. به احتمال زیاد مقاله شما در یکی از ژورنالهای گروه اول منتشر نمی شود، هرچند که یافته های مهمی را در پژوهش خودتان بدست آورده اید.

سوال هفتم:
فارغ التحصیل کارشناسی ارشد میکروب شناسی هستم. برای اخذ پذیرش در مقطع پی اچ دی در خارج از کشور لازم دارم که تعدادی مقاله در رزومه خودم داشته باشم که شانس پذیرشم را بالا ببرد. چه کنم؟

پاسخ: از نتایج پژوهش اوریجینال پایان نامه کارشناسی ارشد خودتان حد اقل یک مقاله اوریجینال تهیه و به یکی از ژورنالهای گروه دوم بفرستید. همزمان اقدام به نگارش یک یا دو مقاله مروری نیز در شاخه ای متمرکز از رشته تان که در آن رشته تسلط بیشتری دارید و مرور منابع کاملتری انجام داده اید و یا امکان این کار برای شما مقدور است، بفرمایید. دو مقاله مروری کوتاه از این مسیر تهیه کنید و به دو ژورنال از ژورنالهای گروه دوم بفرستید. از بین ژورنالهای گروه دوم نیز احتمالا باید سعی کنید سهل الوصول ترین ژورنال را انتخاب کنید و وقت خود را معطل ژورنال های سخت گیر تر در ژورنالهای گروه دوم نکنید.

سوال هشتم:
فارغ التحصیل و یا دانشجوی سال چهارم کارشناسی ( لیسانس ) هستم. می خواهم یک مقاله منتشر کنم. چه کنم؟

پاسخ: شما می توانید در صورتی که قبلاً در کارگاه های مقاله نویسی شرکت کرده اید، یک مقاله آموزشی کوتاه درموضوعی که به آن تسلط بیشتری دارید بنویسید. این مقاله کوتاه را به یکی از آسانگیر ترین ژورنالهای گروه دوم ارسال نمایید. درصورتی که آشنایی با روش نگارش مقالات ندارید از این کار پرهیز کنید و وقت خودتان را صرف مطالعه کتب روش تحقیق و روش نگارش مقاله کنید و هرگاه توانایی نگارش یک مقاله کوتاه بصورت استاندارد را درخود یافتید به نحوی که در سطور قبل اشاره کردم اقدام کنید. در این حالت نیز هدف از نگارش مقاله توسط شما فقط این است که انگیزه ای برای پیشرفت های آتی علمی در شما پدید آمده باشد و انتشار یک مقاله کوتاه آموزشی باعث شده باشد که در این مسیر به پاره ای از توانایی ها و قابلیت های علمی خود به ویژه در زمینه نگارش علمی افزوده باشید و تشویقی برای آینده شما باشد. حتی این مقاله ممکن است در افزایش شانس شما در پذیرش در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه های خارج از کشور موثر باشد.

همچنین پیشنهاد می شود مقاله خود را به یکی از کنفرانسهای معتبر داخلی ارسال کنید. شایان ذکر است ساز و کاز نگارش مقالات کنفرانس با ژورنال کمی متفاوت است. اگر موفق به پذیرش مقاله خود در کفنرانس معتبر داخلی نشدید، سایر همایش ها را بیازمایید.

سوال نهم:
برای افزایش شانس پذیرش مقاله در بهترین ژورنال ممکن چه باید کرد؟

پاسخ: اولا اینکه مقاله خودتان را به یک نفر ازهمکاران بسپارید که از نظر متدلوژی و همچنین از نظر ساختار نگارشی مقالات آکادمیک بررسی و نقد کند و اصلاحات لازم را بر روی آن انجام دهید. مطالعه مقاله شما توسط همکارتان و یا یک نقاد حرفه ای معمولاً باعث می شود که نگارش مقاله شما به میزان قابل توجهی تغییر کند و ساختار آکادمیک بگیرد و از اشتباهات ساختاری که ممکن است با مشاهده آنها توسط سردبیر ژورنال باعث مردود شدن مقاله شما شود جلو گیری کند.
دوما اینکه مقاله خودتان را اگر به زبان انگلیسی تسلط ندارید به زبان فارسی بنویسید. سپس معادل انگلیسی کلمات تخصصی مربوط به ترمینولوژی رشته خودتان را در داخل پرانتز در جلوی هر کلمه یا هر اصطلاح یاددداشت کنید که مترجم ( مترجم فارسی به انگلیسی ) بتواند بهنگام ترجمه متن، بهترین و مناسب ترین کلمات را انتخاب کند. از مترجم بخواهید که از ترجمه تحت الفظی خودداری کند و معنای یک جمله را ابتدا درک کند و سپس با استفاده از دامنه لغات خودش اقدام به نگارش آن جمله به زبان انگلیسی بکند و صرفاً کلمات را از فارسی به انگلیسی ترجمه نکند که درآن صورت حاصل کار بسیار بد می شود.
سوما اینکه چه مقاله شما را یک دارالترجمه رسمی ترجمه کرده باشد و یا یک فرد فارسی زبان دارای مدرک دکترای زبان انگلیسی و چه آنکه خودتان مقاله را از ابتدا بزبان انگلیسی نوشته باشید، حتما باید مقاله را به یک ویراستار انگلیسی الاصل بفرستید. اکثر مقالاتی که به ویراستار ارسال می گردد، معمولا دهها ایراد گرامری و نقطه گذاری و کاربرد اشتباه کلمات از آن گرفته می شود و بعضی جملات نیز اصولا از نظر نگارش بازنویسی می شود. در این حالت مقاله به وضعیت بهتری تبدیل شده است.
چهارم اینکه با توجه به فورمت ژورنال، فایلهای ضمیمه لازم را تهیه کنید و بخصوص در تهیه Cover Letter و Title Page استاندارد توجه کنید. اولین چیزی که سردبیر ژورنال از مقاله شما مطالعه میکند همان کاور لتر شما است. Cover letter را خیلی کلاسیک نگارش کنید و طوری نباشد که سردبیر از مطالعه همان یک پاراگراف کاور لتر شما چنین برداشت کند که با یک نویسنده ناشی سر وکار دارد. حتما از یک فرد باتجربه بخواهید که کاور لتر خوبی برای مقاله شما بنویسد. در نگار کاور لتر و تایتل پیج توجه کنید که تمام آیتمهایی را که ژورنال از شما خواسته است به آنها اشاره کنید.
پنجم این که در نگارش Abstract مقاله بیشترین دقت و وسواس را به خرج بدهید. اولین چیزی که سردبیر و داوران مجلات نگاه می کنند، خلاصه مقاله شما است ( البته بعد از عنوان مقاله ).
ششم و آخر اینکه در انتخاب ژورنال مناسب و هم سطح با مقاله تان مرتکب اشتباه نشوید. خیلی بیش از حد ایده آل گرایانه به موضوع نگاه نکنید و توقع نداشته باشید که اولین مقاله تان در بهترین ژورنال منتشر شود. ولی سعی کنید مقاله خودتان را با توجه به اطلاعات و راهنمایی های همکاران و کسانی که دراین زمینه تجربه دارند، به بهترین ژورنالی که ممکن است آن مقاله را پذیرش کند بفرستید. از تجربه کسانی که قبلا دراین مسیر سنگلاخ بارها رانندگی کرده و ماشین شان پنچر شده و ماشین را کول خود کرده و از جاده به سلامت گذشته اند استفاده بهینه کنید.

تماس با ما

ما درحال حاضر آنلاین نیستم.لطفا سوال خود را در کادر پایین بنویسید و برای ما ارسال کنید تا در اسرع وقت پاسخگوی شما باشیم

Questions, issues or concerns? I'd love to help you!

Click ENTER to chat